“Ik kan hele boeken over Zippo en Faela schrijven”

Al 25 jaar werkt Monique van Dalen bij het Universitair Dierenziekenhuis en nog elke dag gaat ze met plezier naar haar werk. “Mensen en dieren vind ik leuk. Dan zit je hier goed,” zegt ze met een glimlach. In de wachtkamer heeft ze aan een halve blik genoeg. “Je ziet meteen wie behoefte heeft aan een praatje en wie zich liever even terugtrekt. Dat aanvoelen, het contact maken, dat is wat mijn werk zo bijzonder maakt.”

Voor Monique zit de waarde van haar baan in de kleine momenten. Een hand op een arm, een kort gesprek. “Soms is het maar een klein gebaar, maar voor iemand kan het heel veel betekenen.”

Op de foto staat Monique met haar twee huidige honden, Zippo en Faela. Haar derde hond Flo is kort voor het maken van de foto overleden. “Toen ik Flo uit het asiel haalde zei ik tegen haar: ‘Wordt jij maar net zo oud als je voorganger Jim.’ En dat heeft ze geflikt, net als haar voorganger werd ze zeventien jaar.” De honden van Monique betekenen alles voor haar: “Ik kan hele boeken over ze schrijven,” vervolgt ze.

“Een diva met haar eigen Instagram”

Faela, de poedel, is een echte persoonlijkheid. “Een diva met haar eigen Instagram,” lacht Monique. “Maar wel eentje met een klein hartje.” Elke ochtend, nadat Faela haar brokjes op heeft, komt ze tegen Monique aan zitten. “Alsof ze me wil bedanken voor het eten.” Ze houdt van spelletjes en is dol op andere honden en katten. Zelfs met de dertienjarige kat in huis wil ze graag spelen, al is dat niet altijd wederzijds. “Als Faela een gekke bui heeft, moet de kat het soms ontgelden.”

Faela kwam als pup bij Monique. “Ik wilde er gewoon een hondje bij. Het ras maakte me niet zoveel uit, maar ik val op rood haar,” vertelt ze. “Dus ik ging kijken of ik haar leuk vond.” Na een mailtje aan de fokker bleek hoe klein de wereld kan zijn. “Ze herkende mij nog van 2008, toen ik cavia’s fokte. Nota bene hetzelfde ras. Echt toeval.”

Een bijzondere band

Zippo, de Australische herder, wordt dit jaar twaalf. “Ik hou mijn hart vast,” zegt Monique. Zippo kocht ze als pup, twee jaar na het overlijden van haar vriend. “Zijn eerste cadeau was een Zippo aansteker, vandaar de naam.” Vanaf het begin was hij haar steun en toeverlaat. “Als ik verdrietig was of ziek, kroop hij tegen me aan. Hij was er altijd.”

De band tussen Monique en Zippo is moeilijk in woorden te vatten. “Ik voel wat hij voelt en andersom. Dat is zo bijzonder.”

Perfecte balans

Samen vormen Zippo en Faela een mooi duo. “Faela is echt de baas,” zegt Monique. “Zippo laat alles maar gebeuren.” Als Faela zijn knuffel afpakt, laat hij het zonder protest toe. “Hij is een echte goedzak.” Toch vullen ze elkaar perfect aan. “Ze kunnen heerlijk samen op de bank liggen.”

Tekst: Rowan Loopstra | Foto: Bas Niemans

In de serie Dierbaar vertellen medewerkers van het Universitair Dierenziekenhuis over een dier dat voor hen bijzonder is. De foto’s in deze serie hangen in het Universitair Dierenziekenhuis.